KM: Nagranie składa się z kilku ciekawych brzmieniowo elementów, których dobór i jakość sugerują, iż realizator ma do czynienia z materią produkcji muzycznej nie od dziś. Jednak niektóre elementy są w mojej ocenie przebarwione, np. rytmiczna gitara z przesterem w stylu Jimi’ego Hendriksa oraz zbyt jaskrawa barwa wokalu w zwrotkach. To kwestia drobnych korekt. Poza tym świetnie brzmią refreny. Słychać w tym nagraniu kawałek dobrej produkcji, która, co zadziwiające, brzmi nowocześnie, a zarazem przypomina dobre produkcje z lat osiemdziesiątych. Piosenka ta wpada w ucho – brawo!
MP: Dobre wrażenie robi potężne brzmienie całości i dobry miks bębnów. Duży plus za umieszczenie wokalu na pierwszym planie i jego dopracowane brzmienie w refrenach. Szkoda tylko, że w kilku miejscach wykonanie jest odrobinę niedokładne (w mojej ocenie zbyt wcześnie wchodzą niektóre słowa, a kilka pojedynczych słów wymaga strojenia). Bardzo cieszy mnie natomiast to, że Studiorama wreszcie śpiewa po polsku! Pomimo tego, że nagranie wydaje się nawiązywać do stylistyki polskich nagrań z pierwszej połowy lat dziewięćdziesiątych, myślę, że wciąż w Polsce jest wiele osób, które takich piosenek chętnie słucha. Czy jednak takich kompozycji nie było już na antenie ogólnopolskich stacji radiowych zbyt wiele? Poza tym melodia nagrania do złudzenia przypomina kompozycję znanego polskiego wykonawcy...